Bevallingsverhaal

Bevallingsverhaal

Hierbij mijn bevallingsverhaal. Het is alweer 7 weken geleden dat ik ben bevallen van onze prachtige, lieve zoon Tibbe. Wat een cliché, maar het is echt zo, de tijd gaat zo ontzettend snel! Vandaag 7 weken heb ik gewoon mijn zoon op de wereld gezet.

Afwachten, wachten en nog meer wachten

De laatste weken had ik het wel gehad met de zwangerschap. Ik was er echt helemaal klaar mee. Helaas veel last van rug en bekkenpijn. Die pijntjes zijn erger geworden toen ik op 4 september met verlof ging. De laatste weken van mijn zwangerschap had ik nu eenmaal meer last van alles en ik vond het echt zwaar worden. Niet dat het niet te doen was, maar wel dat ik ons jochie eindelijk in mijn armen wilde sluiten.

Vliezen gebroken?

Op woensdag 4 oktober hadden we toevallig nog een wiegje gekocht. Deze konden we overkopen van iemand en dat vonden wij toch wel een prettig idee. De eerste week (of weken) zou Tibbe dan bij ons op de kamer kunnen liggen en hoeven we niet telkens uit bed als hij zou huilen. We zouden hem meer in de gaten kunnen houden en zo was dat voor mijn gevoel veiliger en prettiger.

Niet wetende toen wij dit wiegje zouden ophalen mijn vliezen eigenlijk al gebroken waren… Ik had in het begin van de middag wel wat meer afscheiding dan normaal (sorry voor teveel detail, maar het gaat wel om een bevallingsverhaal). Er ging bij mij wel een lampje branden dat dit misschien een teken was dat de bevalling zou beginnen, maar verder nog niet gedacht dat dit eventueel vruchtwater zou kunnen zijn.

Donderdagochtend, toch vruchtwater?

De donderdagochtend werd ik wakker en ik ging naar de wc. Een lampje begon er toch te branden. Ik dacht ik bel de verloskundige gewoon even op en dan zullen zij mij wel meer informatie kunnen geven.
De verloskundige kwam en constateerde inderdaad dat mijn vliezen waren gebroken. Nee, niet zoals je in films ziet dat de vliezen breken, maar bij mij was het dus druppelsgewijs.

Geen weeën

In de tijd dat van woensdagmiddag tot en met donderdagmiddag had ik helemaal geen weeën. Donderdagmiddag zou de verloskundige komen en dan zou er ook gekeken worden of de weeën toevallig al wel zijn begonnen uit zichzelf. Ik had er een hard hoofd in.

Ziekenhuis

De middag kwam steeds dichterbij en de verloskundige kwam langs. Ze luisterde nog een keer naar het hartje en vroeg me of ik toch geen weeën had. Nee, helaas niet. Ik werd dus overgedragen aan het ziekenhuis en moest pas om 4 uur in het ziekenhuis zijn. Er werd een CTG gemaakt en een echo. Er werd wat informatie gegeven. Ze willen in het ziekenhuis dat de bevalling toch uit zichzelf gaat beginnen dus ik werd naar huis gestuurd. Ik vroeg wanneer ik moest bellen als ik toch weeën zou hebben. Ik zou moeten bellen als de weeën om de 4 a 5 minuten zouden komen en een minuut lang duurde.

Patrick en ik gingen dus naar huis en wisten dat ik op vrijdag om 11 uur in het ziekenhuis moesten zijn voor een nieuwe check. Die check was niet nodig!
Wij gingen naar huis, aten nog wat en toen begon het toch echt te rommelen. Toen we thuis kwamen na het eten had ik het ziekenhuis gebeld en mocht gelijk weer terug komen.

Eenmaal weer terug in het ziekenhuis werd gevoeld hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Gelukkig zat ik al op 3 cm. Ja, de bevalling was begonnen. Nu zou het niet lang meer duren totdat ik echt zou bevallen en ons zoontje op mijn buik had.

Tijd gaat toch snel met veel pijn

Na 2 uur werd er weer gekeken hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Helaas was dat pas 4 cm. Dit terwijl ik erg veel pijn had en in een weeënstorm terecht was gekomen. Ik kon mijn weeën niet opvangen en had totaal geen rust meer tussen de weeën door. Ik wilde toen echt pijnstilling. Gelukkig kreeg ik deze ook en ik kon een ruggenprik krijgen. Die heb ik gehad en ik voelde helemaal niets meer. Ik was zo verschrikkelijk blij! Ik kon weer even op adem komen en even alles rustig tot me door laten dringen wat er gaande was.
Omdat ik een ruggenprik had kreeg ik ook weeënopwekkers. Tibbe werd goed in de gaten gehouden door de ctg en er is zelfs 2x een klein sneetje op zijn hoofdje gemaakt om melkzuur te testen. Ik weet niet meer precies waarvoor dat was, maar voor de baby was dat wel nodig.

De tijd ging ontzettend snel en alles ging voor mijn gevoel ook als een sneltrein. Na een tijdje werd er weer gekeken hoeveel ontsluiting ik had. En ja hoor, ik zat al op 9 cm!
De ruggenprik werd uit gezet en de weeënopwekkers gingen verder omhoog. Ik moest nu snel naar de 10 cm en dan kon ik gaan persen. En ja, ik zat snel op die 10 cm. Eindelijk, ik kon gaan persen.

Door de verloskundige van het ziekenhuis werd gezegd dat de persweeën wel pijnlijker zouden zijn, maar je kon nu wel iets doen met de pijn. Ik vond het verschrikkelijk! Had weer bijna geen rust tussen de weeën door. Ik ging hyperventileren, omdat ik mijn ademhaling niet onder controle kreeg.
De verloskundige vertelde me hoe ik moest ademhalen en me toch tussendoor meer moest ontspannen. Zij hebben me daar echt doorheen gesleept. Zo fijn dat hun erbij waren! Ze sleepte me door die heftige pijn, maar dat was het ook allemaal waard.
Na een half uurtje persen (3 series van 3x persen) was hij er dan!

Tibbe is geboren.! Wat een prachtig gevoel! Heerlijk om je eigen kindje op je buik te hebben. Knuffelen, bijkomen en vooral genieten van en met ons kindje. Een mooier gevoel is er voor mij niet.

Ik was trots op de mensen die mij hebben geholpen, maar vooral was ik trots op mezelf! Ik had het toch maar geflikt.

Zo, dat was een lang verhaal, maar wel hoe het is gegaan. Ik ben heel blij hoe mijn bevalling is gegaan en hoe ik ben geholpen in het ziekenhuis. Het waren schatten en het is me toch achteraf na alle pijn wel meegevallen. De pijn vergeet je wel als je bevallen bent. Het is moeilijk te geloven, maar ik heb dat wel zo ervaren. Ik kijk terug op een mooie bevalling. Ja, het doet pijn, maar je krijgt er zoveel voor terug!

Comments

comments

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*